کبوتر دل

شبی کبوتر دل نزدم آشیانه گرفت
نشست و راهِ دلم بست و صد بهانه گرفت

شروعِ قهر و گلایه بهانه های شمار
به حیرتم که چرا دستم عاشقانه گرفت

میانِ آنهمه عشّاقِ سینه چاکِ هلاک
چه شد که خام شد و دستم عاشقانه گرفت

شمیمِ یار کجا گیسوی نگار کجا
چگونه عطرِ وجودش تمامِ خانه گرفت

کبوتری که هراس از کمینِ دستِ تو داشت
نشست و رام شد و از تو آب و دانه گرفت

زِ شوقِ بوسهء گل پیچکی به وقتِ خزان
دلِ صبور نگر عمرِ جاوِدانه گرفت
جلال پورسلیمانی۲۱دی۱۳۹۵